Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Kordian - streszczenie - strona 2

Wypatruje go przez okno, ale dostrzega jedynie konia bez jeźdźca. Nagle wpada do niej Grzegorz krzycząc, że panicz się zastrzelił.


Akt II – rok 1828. Wędrowiec

Kordian wędrując po Europie, doznaje wielu rozczarowań. W Londynie, podczas rozmowy z dozorcą w James Parku, przekonuje się, że światem rządzi pieniądz. W Dover, czytając „Króla Lira” Szekspira, uświadamia sobie, jak wielka przepaść istnieje między literaturą a światem rzeczywistym. We Włoszech Kordian wdaje się w romans z Wiolettą. Kobiecie chodzi jedynie o klejnoty i decyduje się wyruszyć z Kordianem w nieznane, gdyż jego koń podkuty jest złotymi podkowami. Kiedy w drodze koń gubi podkowy, Wioletta opuszcza Kordiana. Kordian udaje się do Watykanu, gdzie wręcza papieżowi garść polskiej ziemi. Postawa papieża, nakazująca Polakom posłuszeństwo wobec ciemiężycieli, wzbudza w Kordianie niechęć.

Taka sytuacja miała miejsce w rzeczywistości – papież Grzegorz XVI 9. czerwca 1832 roku wydał bullę potępiającą powstanie listopadowe i zalecającą Polakom pokorne podporządkowanie się władzy cara.

Podczas monologu na Mont Blanc Kordian wypowiada słowa: „Jam jest posąg człowieka na posągu świata”. Tu dokonuje się jego duchowa przemiana - powziął decyzję o podjęciu bezpośredniej walki, o złożeniu ojczyźnie ofiary z samego siebie. Kordian nazywa Polskę „Winkelriedem narodów”. Ma ona spełnić ofiarę wobec innych narodów, ale będzie to ofiara złożona w walce czynnej. Po zakończeniu monologu chmura unosi Kordiana do Polski.


Akt III – Spisek koronacyjny
Scena 1

Scena ta to niemal dosłowna ilustracja wydarzenia z 24. maja 1829 roku w Warszawie, kiedy to odbyła się uroczystość koronacji cara rosyjskiego - Mikołaja I - na króla Polski. Na Placu Zamkowym zgromadzili się ludzie oczekujący na koronację