Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Kordian - charakterystyka • Kordian

Bohater jest główną osia kompozycyjną utworu. Pozostałe postaci stanowią jedynie tło. Kordian to bohater romantyczny. O jego wrażliwości i emocjonalnym podejściu do świata świadczy już samo imię, oznaczające niemoc lub „serca tkliwość”. Etymologia imienia głównego bohatera sugeruje, że jego posiadacz łączy w sobie odwagę, nostalgię i duchowe niezrównoważenie.

Kordian, jak wszyscy bohaterowie romantyczni, cierpi na chorobę wieku. Jest samotnikiem, jego bunt przeciw zastanemu światu prowadzi go do nieuchronnej klęski. Już jako młody chłopiec wykazuje się ogromną wrażliwością i niebywałym intelektem, które rozwijają się i pogłębiają na tyle, że wkrótce determinują jego życie. Kordian, podobnie jak inni bohaterowie romantyczni, nie potrafił się odnaleźć w świecie, w którym stare wartości i normy moralne przechodziły kryzys. Skutkowało to brakiem stabilizacji i poczuciem niepewności. W Akcie I Kordian tworzy własną wizję egzystencji. Jest jednak tylko szlachetnym marzycielem, który nie jest zdolny do samodzielnego realizowania żadnej „wielkiej myśli”.

Kordian w idei winkelriedyzmu upatruje sens dalszego życia. Jego bunt przyjmuje formę bezpośredniej walki patriotyczno-rewolucyjnej. Niestety tak, jak niedojrzały był sam bohater, tak samo niedojrzały był jego program. Młodzieńcze marzenia okazały się mrzonką, co doprowadziło go do ostatecznej utraty wiary w sens własnych poczynań. Dzięki niepowodzeniu dowiedział się jednak, że przyczyna przegranej tkwi w nim samym, a nie - jak myślał będąc chłopcem - w otaczającym go świecie. Dzięki kreacji Kordiana Słowacki ukazał, że rewolucja nie może być dziełem jednostki.

Pierwowzorem Kordiana był Lambro, bohater z wcześniejszego poematu Słowackiego. Autor sam określił go tak: „Lambro jest to człowiek będący obrazem naszego wieku, bezskutecznych